Proporcje na 2 porcje
Kwaśne mleko dokładnie wymieszać z pełnotłustym mlekiem słodkim i śmietaną (mniej więcej w proporcjach 200g:5 łyżek). Z laski wanilii wyskrobać miąższ i dodać do mleka wraz z cukrem waniliowym i cukrem. Do wysokich szklanek włożyć po 2 kulki lodów truskawkowych, zalać napojem, przybrać całymi truskawkami.

Proporcje na 2 porcje
Mandarynki z puszki osączyć z soku, zmiksować z cukrem i sokiem z cytryny, pod koniec dodać kefir.

2 marchewki i 50 g selera obrać, pokroić w kawałki, dokładnie zmiksować z sokiem cytrynowym i 1 łyżeczką miodu. Na najniższych obrotach dolewać powoli 250 g maślanki, doprawić solą ziołową lub selerową i pieprzem.

Proporcje na 2 porcje
1 mandarynkę dokładnie oczyścić, pozbawić ew. pestek i pokroić drobno. Zmiksować ją wraz z sokiem z 1 grejpfruta, odrobiną stratej skóprki cytrynowej i cukrem, pod koniec dodać maślankę.
Podawać ze słomką.

Według chińskiej legendy, historia herbaty zaczęła się odkryciem dobroczynnych właściwości herbaty przez cesarza Szen Nung, człowieka uczonego i zamiłowanego zielarza, który ze względów higienicznych pijał wyłącznie przegotowaną wodę. Podobno pewnego dnia w 2737 roku p.n.e., kiedy Szen Nung zażywał wypoczynku pod drzewem dzikiej herbaty. lekki wiatr poruszył gałęziami i kilka listków spadło do wody, którą sobie cesarz gotował. Napój jakiego w efekcie skosztował, wydał mu się wspaniale ożywczy i pokrzepiający; w ten właśnie sposób została “odkryta” herbata.
Naturalnie nie sposób stwierdzić czy Szen Nung rzeczywiście istniał, czy też jest on postacią legendarną. Pierwsza zanotowana wzmianka o roślinie herbacianej pojawiła się dopiero w III wieku p.n.e., kiedy to słynny chiński lekarz zalecił ją jako środek wzmagający koncentrację i bystrość, a pewien generał napisał do swego bratanka z prośbą o przesłanie mu “prawdziwej
herbaty”, ponieważ czyje się stary i przygnębiony. Ale nawet pojawienie się nazwy “herbata” powoduje pewne zamieszanie, ponieważ tym samym chińskim znakiem określano zarówno herbatę, jak mlecz; jedyną różnicę stanowiła odmienna wymowa, gdyż jeden z cesarzy z dynastii Han rozkazał gdzieś pomiędzy 206 rokiem p.n.e. a 220 rokiem p.n.e., żeby w przypadku herbaty znak wymawiany był tsa. Od VIII wieku herbata miała już swój własny, indywidualny znak.
Do III wieku n.e. napój herbaciany, traktowany jako lek lub środek wzmacniający, sporządzany był ze świeżych zielonych liści, jakich dostarczały dzikie drzewa herbaciane. Aby jednak dorównać podażą rosnącemu stale popytowi oraz zapewnić sobie regularne zbiory, rolnicy zaczęli sadzić na swoich poletkach krzaki herbaciane i z czasem rozwinął się system suszenia liści i przetwórstwa.
Popularność herbaty wzrosła gwałtownie w ciągu IV i V wieku na terenie całych Chin, powstały też nowe plantacje na wzgórzach ciągnących się wzdłuż doliny rzeki Jangcy. Kupcy herbaciani bogacili się, a garncarze, handlarze srebrem i złotnicy zaczęli sprzedawać kosztowne, eleganckie zastawy do herbaty, które niebawem stały się symbolem bogactwa i statusu właścicieli.
Barwne lata dynastii Tang (618-906 n.e.) są często określane jako “złoty wiek” herbaty, która przestała służyć wyłącznie jako lek wzmacniający; z czasem zaczęto ją pić dla przyjemności, a także dla jej właściwości orzeźwiających.
Kroniki japońskie odnotowują, że w roku 729 cesarz Szomu ugościł herbatą w swoim pałacu stu buddyjskich mnichów. Liście do sporządzenia naparu pochodziły niewątpliwie z Chin, ponieważ w owym czasie w Japonii nie istniały uprawy herbaty. Przyjmuje się, że pierwsze nasiona rośliny herbacianej zostały przywiezione do Japonii przez Dengyo Daishi, mnicha, który spędził dwa lata (803 – 805) na studiach w Chinach. Po powrocie do kraju zasiał przywiezione ziarno na terenach klasztornych, a w pięć lat później podał herbatę wyprodukowaną z pierwszych zbiorów cesarzowi Saga. Jak głosi wieść, cesarz zasmakował tak w tym napoju, że rozkazał rozpocząć uprawę herbaty w pięciu prowincjach otaczających stolicę.
Nie jest całkowicie jasne, kto ponosi odpowiedzialność za przywiezienie po raz pierwszy herbaty na wybrzeża europejskie w początkach XVII wieku – Holendrzy czy Portugalczycy. Portugalskie statki płynęły z chińską herbatą do Lizbony, skąd holenderskie Towarzystwo Wschodnioindyjskie rozprowadzało towar do Holandii, Francji i portów bałtyckich. W Holandii herbata weszła w użycie we wszystkich klasach społecznych i holenderskie spółki dostarczały jej także do Włoch, Francji, Niemiec i Portugalii. W Rosji herbata pojawiła się po raz pierwszy w 1618 roku, jako dar od Chin dla cara Aleksandra. W Wielkiej Brytanii herbata oficjalnie pojawiła się w Londynie w 1658 roku

(stara receptura)
Składniki:
Kora kruszyny 3 dag
Rumianek 2 dag
Kwiat lipy 1 dag
Liść mięty pieprzowej 1 dag
Kozłek lekarski 1 dag
Liść jeżyny 3 dag

(stara receptura)
Składniki:
Liść babki 3 dag
Kwiat lipy 3 dag
Rumianek 3 dag
Ruta ogrodowa 2 dag

Przepis:
Pic 1-2 razy dziennie napar przygotowany z jednej łyżki wymieszanych ziół zalanych 1 filiżanka wrzącej wody, który naciągał 15 minut.

Skladniki:
Kwiat lipy 2-3 dag
Cukier 8 lyzeczek
Woda 1 szklanka
Mleko 4 szklanki

Przepis:
Kwiat lipy zalać szklanka wrzącej wody i pozostawić na brzegu pieca lub na płycie azbestowej na ok.15 minut dla lepszego zaparzenia. Mleko zagotować, połączyć z odcedzonym naparem lipowym, osłodzić do smaku i podawać na ciepło.

Skladniki:
Kwiat lipy 2-3 dag
Miod pszczeli 1 lyzka
Sok malinowy domowy 1/2 szklanki
Woda 4 szklanki

Przepis:
Kwiat lipy sparzyc w 1 szklance wody,odcedzic po dokladnym zaparzeniu,dodac do naparu 3 szklanki wrzacej wody,miod i sok malinowy.Calosc dokladnie wymieszac i podawac na cieplo w dzbanku zamiast herbaty.

W dzbanku wymieszać 100 ml soku z selera i 100 ml niesłodzonego soku z marchwi. W mikserze zmiksować 1 cebulę, nieduży korzeń pietruszki (drobno pokrojony), posiekaną zieloną cebulkę (trybulkę) i sok cytrynowy. Zwalniając obroty dolać maślankę, potem wszystko dokładnie wymieszać z sokami jarzynowymi, doprawić solą i białym pieprzem.